Eu caru’n fawr | Teuluoedd dau fachgen yn eu harddegau a laddwyd yn Alway yn talu teyrnged

Mae teuluoedd Ta-Shay Canoville (chwith) a Jaydon Bowyer (dde, yn y llun gyda'i deulu), a fu farw yn oriau mân bore Iau 7 Mai yn dilyn gwrthdrawiad ar Aberthaw Road, Casnewydd, wedi talu teyrnged iddynt.

Ta-Shay Canoville, 16 oed.

“Rydym yn cofio ac yn anrhydeddu ein hanwylyd, Ta-Shay Canoville (Marvin), y mae ei fywyd wedi cyffwrdd cymaint o galonnau mewn ffyrdd na all geiriau byth eu mynegi.

“O'r eiliad y daeth i'r byd daeth â chariad, chwerthin, a goleuni i'n bywydau i gyd.

“Gallai ei wên oleuo'r diwrnod tywyllaf hyd yn oed, ac roedd ei bresenoldeb yn gwneud bywyd yn well i bawb o'i gwmpas.

“Er y bu ei fywyd yn llawer rhy fyr, bydd yr effaith a gafodd yn para am byth.

“Nid oes geiriau i ddisgrifio’r boen o'i golli, a bydd bob amser lle yn ein calonnau na ellir byth ei lenwi. Ond ynghyd â'r tristwch mae diolchgarwch enfawr - diolchgar am y fraint o fod yn rhan o'i fywyd ac am bob atgof a rannwyd.

“Roedd ei adnabod yn golygu ei garu. Mae'r cariad a ddangoswyd gan y gymuned gyfan yn dyst i hyn, ac fel teulu rydym yn hynod ddiolchgar am yr holl gariad a chydymdeimlad a ddangoswyd tuag atom, gofynnwn i'n preifatrwydd gael ei barchu ar yr adeg drist hon.

“Byddwn yn ei gario gyda ni yn y straeon rydyn ni'n eu hadrodd, yn y chwerthin rydyn ni'n ei rannu, yn y gerddoriaeth rydyn ni'n ei chlywed ac yn yr eiliadau tawel pan fyddwn yn ei golli fwyaf.

“Gorffwys mewn hedd, Ta-Shay.

“Roeddem yn dy garu'n fawr, a byddwn wastad yn dy garu.

“Ein mab, ein brawd a'n bachgen am byth. Yn ein calonnau am byth.

Jaydon Bowyer, 19 oed.

“Roedd Jaydon yn fab, brawd, ŵyr, nai, cefnder a ffrind oedd yn cael ei garu’n fawr. Roedd hefyd yn aelod annwyl iawn o'r gymuned - dyn ifanc nad oedd gan neb air drwg i'w ddweud amdano. Fe wnaeth gyffwrdd â chymaint o fywydau trwy fod yn ef ei hun.

“Bailey, ei frawd iau, oedd ei fyd. Jaydon oedd model rôl Bailey - mwy na dim ond brawd. Roedd fel ail dad, bob amser yn gwneud yn siŵr ei fod yn cael gofal. Roedden nhw'n ffrindiau gorau, yn rhannu cyswllt nad oedd posib ei dorri ac yn llawn cariad.

“Roedd Jaydon yn gwrtais, yn barchus, ac yn llawn direidi. Roedd gan Jaydon ffordd o oleuo pob ystafell yr oedd yn cerdded i mewn iddi, gyda'i wyneb golygus a'r wên ddireidus fythgofiadwy honno. Roedd yn dod â chynhesrwydd, chwerthin, ac egni ble bynnag yr oedd yn mynd.

“Roedd ganddo ei fywyd cyfan o'i flaen, breuddwydion a chynlluniau a oedd yn golygu cymaint - yn enwedig y rhai yr oeddem yn eu rhannu am adeiladu ein busnes ein hunain gyda'n gilydd. Roedd y breuddwydion hynny yn gwneud i'r dyfodol deimlo'n gyffrous ac mae ei golli yn teimlo'n anhygoel o annheg.

“Roedd gan Jaydon angerdd gwirioneddol am feiciau. Nid dim ond hobi oedd hyn - roedd yn rhywbeth yr oedd wir yn ei garu. Roedd yn ddi-ofn a thalentog, yn adnabyddus am fod y gorau am wneud ‘wheelies’, bob amser yn gwthio ei hun ac yn mwynhau pob eiliad.

“Roedd hefyd wrth ei fodd yn treulio amser gyda'i ffrindiau, yn enwedig mynd i ffwrdd ar wyliau gyda’r bechgyn, gwneud atgofion llawn chwerthin ac antur.

“Wrth dyfu i fyny, roedd Jaydon yn chwaraewr pêl-droed anhygoel ac yn falch o chwarae i Spencer's Boys. Roedd mor gyflym fel na allai neb ei ddal - fel milgi bach ar y cae. Roedd ei ddyfalbarhad a'i allu naturiol yn amlwg o oedran ifanc.

“Roedd wrth ei fodd yn adeiladu pethau, yn enwedig gyda beiciau neu unrhyw beth y gallai ef a'i ffrind Lucas gael eu dwylo arno. Roedd yr eiliadau hynny o greadigrwydd, gwaith tîm, a chyfeillgarwch yn golygu'r byd iddo.

“Byddwn yn caru Jaydon am byth, yn ei golli am byth, a byddwn ni byth yn ei anghofio. Bydd ei ysbryd, ei wên, a'r llawenydd yr oedd yn dod i'n bywydau yn aros gyda ni bob amser.”